Πώς κατασκευάζονται τα μη υφασμένα SMS;

Σχηματισμός ιστού
Η κατασκευή μη υφασμένων υφασμάτων ξεκινά με την τοποθέτηση ινών σε ένα φύλλο ή πλέγμα. Οι ίνες μπορούν να είναι ασυνεχείς ίνες ή νημάτια που εξωθούνται από τηγμένους πολυμερείς κόκκους. 
Απεικονίσεις ορισμένων από τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία ενός ιστού:
Το spunmelt είναι ένας γενικός όρος που περιγράφει την κατασκευή μη υφασμένων ιστών απευθείας από θερμοπλαστικά πολυμερή. Περιλαμβάνει 2 διαδικασίες, την spunlaid και την meltblown, οι οποίες συχνά εκτελούνται σε συνδυασμό.
Οι κόκκοι πολυμερούς εξωθούνται σε νημάτια μέσω των λεγόμενων κλωστήριων. Τα συνεχή νημάτια τεντώνονται και ψύχονται πριν εναποτεθούν στον μεταφορικό ιμάντα για να σχηματίσουν ένα ομοιόμορφο πλέγμα. Η διαδικασία spunlaid έχει ως αποτέλεσμα μη υφασμένα υφάσματα με αυξημένη αντοχή σε σύγκριση με το λανάρισμα, λόγω της εξασθένησης των νημάτων. Το μειονέκτημα είναι ότι η επιλογή των πρώτων υλών είναι πιο περιορισμένη. Η συν-εξώθηση δύο συστατικών οδηγεί σε ίνες bico, είτε προσθέτοντας περισσότερες ιδιότητες στο πλέγμα είτε επιτρέποντας τη συγκόλληση μέσω αέρα. Λάβετε υπόψη ότι η λέξη spunbonded χρησιμοποιείται μόνο για θερμοκολλημένα spunlaid.

Σύνδεση ιστού
Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιεί τις θερμοπλαστικές ιδιότητες ορισμένων συνθετικών ινών για να σχηματίσει δεσμούς υπό ελεγχόμενη θέρμανση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να χρησιμοποιηθεί η ίδια η ίνα ιστού, αλλά συχνότερα εισάγεται μια ίνα χαμηλού σημείου τήξης ή μια ίνα δύο συστατικών στο στάδιο σχηματισμού του ιστού για να εκτελέσει τη λειτουργία σύνδεσης αργότερα στη διαδικασία.
Υπάρχουν διάφορα συστήματα θερμικής συγκόλλησης που χρησιμοποιούνται:
Η καλανδροποίηση χρησιμοποιεί θερμότητα και υψηλή πίεση που εφαρμόζεται μέσω κυλίνδρων για τη συγκόλληση των ινών μεταξύ τους με υψηλή ταχύτητα.
Η θερμική συγκόλληση μέσω αέρα δημιουργεί ογκώδη προϊόντα μέσω της συνολικής συγκόλλησης ενός πλέγματος που περιέχει ίνες χαμηλού σημείου τήξης. Αυτό λαμβάνει χώρα σε ένα προσεκτικά ελεγχόμενο ρεύμα θερμού αέρα.
Τα συστήματα τυμπάνων και κουβερτών εφαρμόζουν πίεση και θερμότητα για να παράγουν προϊόντα μεσαίου όγκου.
Η υπερηχητική συγκόλληση είναι μια τεχνολογία στην οποία τα μόρια των ινών «διεγείρονται» κάτω από έναν διαμορφωμένο κύλινδρο μέσω της υψηλής συχνότητας κίνησης ενός «sonotrode», ο οποίος παράγει εσωτερική θέρμανση και μαλάκυνση των ινών.

Τελειωτική θεραπεία
Η δυνατότητα συνδυασμού διαφορετικών πρώτων υλών και διαφορετικών τεχνολογιών εξηγεί την ποικιλομορφία της βιομηχανίας και των προϊόντων της. 
Αυτή η ποικιλομορφία ενισχύεται περαιτέρω από μια σειρά επεξεργασιών φινιρίσματος. Με το φινίρισμα, το μη υφασμένο ύφασμα μπορεί να προσαρμοστεί ή να λειτουργικοποιηθεί ώστε να ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένες ιδιότητες. Οι επεξεργασίες φινιρίσματος μπορεί να είναι είτε μηχανικές (τέντωμα, διάτρηση, πτύχωση κ.λπ.) είτε χημικές. Με τις τελευταίες μπορεί κανείς να τροποποιήσει την επιφάνεια των ινών και του μη υφασμένου υλικού για να αλλάξει την απτική ή την απωθητικότητα του μη υφασμένου.
Τα μη υφασμένα υλικά μπορούν να κατασκευαστούν αγώγιμα, επιβραδυντικά φλόγας, υδροαπωθητικά, πορώδη, αντιστατικά, αναπνεύσιμα, απορροφητικά και πολλά άλλα. Μπορούν επίσης να επικαλυφθούν, να τυπωθούν, να φλοκαριστούν, να βαφτούν ή να πλαστικοποιηθούν σε άλλα υλικά.

Μετατροπή
Η κατασκευή μη υφασμένων υλικών συνήθως τελειώνει με μεγάλα ρολά προϊόντος. Οι μεταποιητές μετατρέπουν -όπως λέει και η λέξη- αυτό το ρολό σε καταναλωτικό προϊόν.
Μερικές φορές η μετατροπή γίνεται σε 2 βήματα. Πριν από την κατασκευή του τελικού προϊόντος, ίσως θελήσετε να φέρετε το έλασης ένα βήμα πιο κοντά στο τελικό προϊόν με σχίσιμο, κοπή, δίπλωμα, ράψιμο ή θερμική σφράγιση.